Onlangs gelezen bij Pietel: de verschillende manieren om hem te contacteren en welke resultaten je mag verwachten. Dit is mijn versie.
Voicemail: Nul responsiviteit, want ik gebruik het niet. Voice mail is te gemakkelijk om berichten in te dumpen en verwachtend at iemand anders actie onderneemt. Niet bij mij. Ik doe niet mee.
Chat: uitsluitend recreatief gebruik, wanneer *ik* er zin in heb. Niet om iets af te spreken. Soms spreken mensen mij aan via Jabber, Gtalk MSN of Facebook what wanneer ik toevallig Pidgin open staan heb. Voor 1 minuut kan ik dat, maar dan haak ik af omdat ik meestal met iets anders bezig ben. Concrete afspraken maken via chat is geen optie.
Twitter: afspraken regel je niet via Twitter. Eenvoudigweg omdat alles zo snel weer van de radar verdwijnt. Er is geen archief van ongelezen bewaarde berichten. En daar begin ik ook niet aan, aangezien ik al een mailbox heb. Vuistregel: twitter is voor gedachten en ideeën, als het concreet wordt schakel je over naar een ander kanaal.
Facebook: ik gebruik Facebook niet voor email. Sommige mensen hebben het moeilijk om emailadressen bij te houden en sturen dan maar een bericht via Facebook. Berichten via Facebook hebben bij mij de laagste respons graad. Ze worden naar mijn email doorgestuurd, maar daar sterven ze uit in het mapje ‘facebook’ tesamen met de andere facebook updates.
LinkedIn: Hetzelfde als Facebook, maar met minder clutter. Als iemand me via LinkedIn contacteert is dat meestal professioneel en ben ik geneigd daar behoorlijk vlot op te antwoorden. Hoewel ik ook een mailboxmapje ‘LinkedIn’ heb waarin berichten kunnen wegrotten.
Email: dat is een lastige. Hoe minder werk het kost om een antwoord te sturen, hoe sneller ik antwoord. Met als gevolg dat belangrijke mails eigenlijk het langst blijven liggen. Mails die een actie verwachten zijn het lastigste. Maildiscussies die lang heen en weer gaan hebben het hoogste risico op verdrinkingsdood of een laattijdig antwoord. Mails worden uiteindelijk vroeg of laat beantwoord en dankzij het archief gaat niets verloren.
Mijn vrouw mailen: Werkt goed wanneer er afspraken moeten worden gemaakt. Zij heeft toegang tot mijn agenda. Vragen als “wanneer spreken we nog eens af” gaan aan mij voorbij. Tenzij je zegt: spreken we op die dag, dat uur en die locatie af? Voor informatieve vragen werkt het niet, spreek mij daarvoor zelf aan of ik voel mij niet aangesproken.
SMS: werkt behoorlijk goed maar is nog niet geheel dwingend. Een SMS kost moeite, is hoogst persoonlijk en komt aan op een toestel dat je altijd bij de hand hebt. De afzender weet dat je de SMS zo goed als meteen ziet en dat er geen spambox is. Je hebt geen excuses om niet te antwoorden. SMS werkt vooral als een herinnering of bevestiging, niet bij heen en weer verkeer.
GSM: Ik haat bellen en doe het zo weinig mogelijk. Maar telefoneren is wel fantastisch wanneer je snel heen en weer moet. Afspraken maken bijvoorbeeld, twee mensen met hun agenda voor zich doen dat op twee minuten. Via email duurt dat twee weken en vraagt het twintig keer de inzet. Telefoneren is duidelijk, je legt iets vast en het risico op vergissingen is klein. Natuurlijk is het de hoogste drempel. En verder haat ik telefoonspammers.
Post: De klassieke brievenpost bestaat ook nog. Zorg dat er een duidelijk herkenbare afzender op de enveloppe staat. Maak het niet te opzichtig of het belandt ongelezen bij de reclame. Ik doe enveloppes altijd de dag zelf open, maar ik lees de brieven maar 1 keer per week in detail. Gebruik de post dus niet om mij een uitnodiging voor een vergadering te sturen voor iets dat minder dan een week in de toekomst ligt. Als je geluk hebt, heeft mijn vrouw de brief ook gezien, maar reken er niet op.
Ontmoeting: Iemand ontmoeten werkt nog steeds heel goed. Je hebt de onverdeelde aandacht van de andere persoon, ziet aan de lichaamstaal of het hem/haar boeit of niet en kan zeer concrete afspraken maken. Een gemaakte afspraak is bindend en je bent er op aansprakelijk.
